Etiologia i epidemiologia choroby zwyrodnieniowej stawu barkowo-obojczykowego
Choroba zwyrodnieniowa stawu barkowo-obojczykowego obejmuje około 20% wszystkich pacjentów zgłaszających dolegliwości bólowe obręczy barkowej. Zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo-obojczykowego ze względu na okoliczności powstawania mogą zostać podzielone na pierwotne oraz wtórne. Zmiany pierwotne rozwijają się bez jakiejkolwiek oczywistej przyczyny, są głównie powiązane z wiekiem i rozpoczynają się w czwartej dekadzie życia. Zmiany wtórne są konsekwencją urazów stawu barkowo-obojczykowego, takich jak jego zwichnięcia. Mogą również rozwijać jako w wyniku mikrourazów na skutek nadmiernie powtarzanych czynności ponad głową oraz po przekątnej ciała.
Objawy choroby zwyrodnieniowej stawu barkowo-obojczykowego
Pacjenci, u których występują zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo-obojczykowego zwykle zgłaszają stopniowo nasilające się dolegliwości. Ból jest zazwyczaj zlokalizowany w przedniej części barku w rzucie szczeliny stawu barkowo-obojczykowego, który dodatkowo może promieniować w stronę szyi oraz proksymalnej części ramienia. Dolegliwości bólowe mogą być wyzwalane przez czynności dnia codziennego wymagające sięgania do przeciwnej strony ciała, unoszenia kończyny górnej ponad poziom głowy oraz sięgania za ciało. Ból może być również nasilany podczas bardziej wymagających czynności ruchowy, takich jak: pchanie, podnoszenie ciężkich przedmiotów lub rzucanie. U sportowców dolegliwości będą wzmagały się podczas specyficznych ćwiczeń siłowych, jak na przykład: wyciskania ciężarów w leżeniu tyłem, prostowanie przedramion w podporze przodem (tzw. pompki klasyczne) lub prostowanie przedramion na poręczach (tzw. pompki szwedzkie). W noc ból jest obecny zazwyczaj leżenia na chorym boku. Wraz z bólem okazjonalnie może występować dodatkowe objawy w postaci przeskakiwania oraz tarcia.
Diagnostyka choroby zwyrodnieniowej stawu barkowo-obojczykowego
Rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej stawu barkowo-obojczykowego może być trudne ze względu na brak zbieżności pomiędzy wynikami testów diagnostycznych oraz zmiennym charakterem bólu. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz badaniach obrazowych. Chociaż RTG oraz MRI dają najbardziej kompletny obraz zmian zwyrodnieniowych stawu barkowo-obojczykowego to USG również może być z powodzeniem wykorzystane do ich stwierdzenia, a także do wykluczania innych patologii odpowiedzialnych za ból obręczy barkowej.
Badanie ultrasonograficzne bardzo często wykazuje: nieregularność krawędzi powierzchni stawowych oraz osteofity, zwężenie szczeliny stawowej, przerost błony maziowej z możliwym jest stanem zapalnym oraz wysięk w stawie.
- Mall NA, Foley E, Chalmers PN, Cole BJ, Romeo AA, Bach BR Jr. Degenerative joint disease of the acromioclavicular joint: a review. Am J Sports Med. 2013;41(11):2684-92.
- Shaffer BS. Painful conditions of the acromioclavicular joint. J Am Acad Orthop Surg. 1999;7(3):176-88
- Gerber C, Galantay RV, Hersche O. The pattern of pain produced by irritation of the acromioclavicular joint and the subacromial space. J Shoulder Elbow Surg. 1998;7(4):352-5
- Precerutti M, Formica M, Bonardi M, Peroni C, Calciati F. Acromioclavicular osteoarthritis and shoulder pain: a review of the role of ultrasonography. J Ultrasound. 2020 Sep;23(3):317-325.
Zobacz także
Fizjo Orthopedica Marcin Grześkowiak
os. Bolesława Śmiałego 36 | 60-682 Poznań
NIP: 972 111 53 99
Godziny otwarcia:
poniedziałek – piątek 10:00 – 20:00
Copyright © 2023 Fizjo Orthopedica | designed by LIME FOX Marzena Zagrodna
